Spitsbergen zdjęcia

Jednym z wielu naturalnych i sympatycznych mieszkańców Skandynawii jest renifer. Jest zwierzęciem hodowlanym, a także występuje dziko w przyrodzie - w miejscach, gdzie ludzie są rzadkimi gośćmi potrafi podejść na odległość 3m!

 

Czy to samiec czy samica?

Chociaż może pora roku za oknem nie sprzyja rozmyślaniom o zimie, może kiedyś zastanawialiście się dlaczego wszystkie renifery z orszaku Świętego Mikołaja mają rogi? Bo nie ma reniferów bez rogów – zarówno samce, jak i samice szczycą się pięknym porożem. To odróżnia je od innych krewniaków z rodziny jeleniowatych, które przy odrobinie szczęścia możemy spotkać w polskich lasach.

Natomiast to, co je łączy, to coroczne zrzucanie poroża – w przypadku byków (samców renifera) następuje to na przełomie listopada i grudnia, a w przypadku łań i cielaków - późną zimą lub wczesną wiosną.

Nie bez kozery pojawił się też tutaj Święty Mikołaj, według jednej z wersji historii przybysz z Dalekiej Północy, gdyż renifery to również mieszkańcy obszarów arktycznych - oprócz północnej Europy i Arktyki, występują również w Ameryce Północnej (tu są znane jako karibu) czy na Syberii.

renifer szata zimowa

Zimą sierść reniferów przybiera jasne barwy i staje się gęściejsza, aby skutecznie chronić zwierzęta przed zimnem

 

W jaki sposób renifery pozbywają się poroża?

W tkance kostnej, z której są zbudowane, tworzą się jamy, które się powiększają, co powoduje odłamanie się poroża. Powstała rana bardzo szybko pokrywa się skórą. Kiedy reniferowi wyrasta nowe poroże, jest pokryte mocno unaczynioną skórą z krótkim włosem, czyli scypułem, dlatego czasem krwawi przy otarciach. Kiedy skóra wyschnie, renifer ściera ją o co się tylko da. Poroże u samców jest zdecydowanie większe niż w przypadku samic i służy jako broń w walce o swoje terytorium i w okresie godów.

 

Przystosowanie do zimnego klimatu

Renifery zmieniają szatę w zależności od pory roku. W zimie wyjątkowo gęsta sierść skutecznie chroni te zwierzęta przed mrozem (renifery nie zapadają w sen zimowy). Mają również mocno owłosiony pysk, co jest przydatne podczas tej pory roku, kiedy trzeba pożywienie wykopywać spod śniegu. Latem futro reniferów przybiera kolor brązowy, zimą zaś jest jasne. Szeroko rozstawione racice ułatwiają poruszanie się po śniegu i podmokłej tundrze.

renifer szata letnia

Renifery to zwierzęta występujące stadnie. Zdjęcie w szacie letniej

 

Renifery żywią się pokarmem pochodzenia roślinnego: trawą, mchem czy porostami. W górach, na zboczach i dolinach nie brak im tej podstawowej karmy. Ich ulubionym przysmakiem jest chrobotek porastający zbocza skalne. Tylko dzięki tym małym wymaganiom renifery tak dobrze znoszą klimat i zimy podbiegunowe.

Samica rodzi jedno, czasem dwoje młodych. Długość życia renifera to ok. 20 lat. Renifery potrafią pływać.

 

Znaczenie dla ludzi

Renifery mają również znaczenie ekonomiczne dla człowieka jako np. zwierzęta pociągowe. Hodowlą reniferów zajmują się np. Saamowie – mniejszość etniczna zamieszkująca m.in. północną część Norwegii.

W miejscach, gdzie te zwierzęta dziko występują (np. Arktyka), a kontakty z ludźmi nie należą do częstych, jesteśmy dość ciekawym obiektem dla obserwacji - renifery są dość płochliwe, ale można się do nich zbliżyć na odległość kilku metrów. Nie mówiąc już o tym, że często interesują się różnymi nieznanymi sobie przedmiotami, które np. wykorzystują do ocierania się.

renifer

Ciekawski renifer przy sprzęcie badawczym (Spitsbergen)

 Czytaj więcej:

 


Spodobał Ci się artykuł? A może chcesz się dowiedzieć więcej o Skandynawii?

Dołącz do naszej społeczności na Facebooku!

Zdjęcia z Norwegii

Norwegia zdjęcia

longyaerbyen

 

Scroll to top